Sade Safiye...

2009 Kpss, orman ne güzel ne güzel!

Tue, 30 Jun 2009 12:04:00 +0300

2009 Kpss'ye girip girmediğimi merak edenlenler olmuş la Murtaza!
Hemmmen cevaplayayım, evet girdim! :)

Bağımlılık yaptı anacım bir kere, o sınava girmezsem kendimde çok büyük bir eksiklik hissederim, valla bak.
2008 Kpss macerasından sonra, bu yıl her ne kadar zerre kadar çalışmamış olsam da yine de umutluydum işte. Can çıkar, umut çıkmaz. Ihhmm, neyse bu söz böyle değildi evet. Hee bu arada oğlum olursa adını Umut koyayım ben, çok zikreder oldum keza.

Çok rahattım aslına bakarsan.Kadro için şansımı deneyeyim dedim. Tamam birazcık heyecanlandım yalan yok; ama geçen seneler gibi değildi. Ben sadece kadroyu alamazsam da Güzel Köy'e döndüğümde karizmayı çizdirmemenin derdindeydim. 80 üstü alsam yeter diye. :)
Sabahki oturum canıma okudu. Tarih, coğrafya hatırladığıma sevindiğim kadar matematik de beni kahretti. O neydi lan! Eşekten düşmüşe döndüm! Sayısal zekama mıçasım geldi soruların yarısını boş bırakıp yetiştiremeyince. Vatandaşlığın 3 güncel sorusu da muhtemelen benim gibi bir çok kişiyi güncelledi, hayatını resetledi.
Zaten çok sıcaktı. Hele sınav salonunda bir tip vardı evlere şenlik.
- Çok sıcak oldu hocam uff.
- Camı açabilirsiniz.
- Ama olmaz.
-Niye, açabilirsiniz.
- Sıcak hava eser, ses gelir, perde yüzüme çarpar (!?).

Sanırım ilk girişiydi sınava kardeşimin. Evet, küçük de gösteriyordu zaten. İnsan bir zaman sonra kaşarlanıyor be gülüm. Bilmem kaçıncı girişinde, artık gözünün ilişmediği yayınevi, tıklamadığın Kpss sitesi kalmamış oluyor. Neyin seni beklediğini az çok tahmin edebiliyorsun.
Hele bir kaç tip vardı, sınav arasında kendilerine başarılar filan diliyor bunla.. ( devamı )

Ay lav yu Maviii!

Mon, 29 Jun 2009 18:43:00 +0300

Şu komşum olacak dötten bacaklı herifi görünce bütün sinirlerim tepeme çıkıyor; hadi görmeyi geç, sesini duymak da ha keza...

Şimdi bunun, bi arkadaşının oğluyla beni başgöz etme çabaları yüzünden cağnım evime gelmeye tereddüt etmiştim.
Bak şimdi allaanı: Atandığımı öğrendiğim gün bana kısmet buldu. Hani ondan önce? Yani ben burda, o bulduğun eleman orda değil miydi? "Maaşın için seninle evlenmek istiyor Mavi!" diyen babama sevgilerimi sunuyorum bu arada. Yahu valizimi topluyorum, gideceğim iki gün sonra; bir ısrar, bir kıyamet...
Adam git başımdan!

Şimdi ise her sesini işitişimde, aha bugün gelecekler, yarın gelecekler stresi yaşamaktan sıkıldım açıkçası. Tabi bana bulduğu koca adayıının iki üniversite diplomasının ve babasının köklüüüü dükkanının yanında benim Mavim pek bi gariban gibi görünse de, olsun beee, benim yavrumun gönlü geniş. :) Canımmm...

.. ( devamı )

Dertliyim, kederiiyim...

Mon, 29 Jun 2009 13:36:00 +0300

Çok mutsuzum la Murtaza!

Biliyorum, böyle bir girişi hak etmedin uzunca bir aradan sonra; ama elimde değil yavrum.
Senlen ayrı kaldığımız süre içerisinde neler yapmadı ki bu Safiye kardeşin! Be heyy!
Erzurum, Ağrı,Muş ve Van'ı gezdi gördü. Doğuda öğretmenlik yapanlar gezerler falan derlerdi, bak hakket doğruymuş. Bi kaptırdık biz, güzel oldu. Orada para çok rahat biriktirilir aslında. Kişisine göre de değişir kanımca. Bana bak mesela; bir soba almışım 500 tl, televizyon, uydu, çekyat vs. Daha yeni taksitlerini bitirebilmiş, arttırdığı kadarıyla o gezi senin o piknik benim sürtmüş bir insanevladıyım.

Evime geldim, yuvama... 16 saatlik macera dolu bir otobüs yolculuğu...
Sevdiğim herifle aynı şehirdeyim. Sevdiğim? Evet, sevdiğim!
Peki ben neden mutsuzum? Sorarlar tabi.
Bak Nimet Abla da bize kadro verecekmiş; tabi ondan önce üç yıl o köyde yosun bağlamam gerekebilir.

Dün tam üç ay sonra Mavi'yi kanlı canlı karşımda gördüm; tam da sanal aşıklara döndüğümüzü düşünürken.
Adam bana bir sarıldı Murtaza, eklem kemik cart curt vs. kalmadı bende yeminle.
- Boynummm, kopacakkk, ıııgghh...
Yok valla başka bir şey olmadı. :)

Ondan öncesinde yalan söylemek zorunda kaldım benimkisilere. Allahımmm, hiç beceremiyorum ben bu işleri. Babam yutmadı tabii ki.
Ama güzeldi. Önce her buluşmamızda olduğu gibi ben bir itildim. Iyyhh dedim. Sonra zaman geçtikçe böyle yanına sokulasım, şımarasım geldi resmen. Zaman nasıl geçiyor bu kadar çabuk!

Eve geldiğimde sürpriz değildi karşılaştığım manzara. Uzatmak istemiyorum: Ailem Mavi'yi istemiyor.
Şu iki ay nasıl burnumdan gelecek, bakalım.

.. ( devamı )

Güzel Köylü mü oluyorum?

Mon, 20 Apr 2009 17:20:00 +0300

Bunu diyeceğimi hiç sanmazdım, ama sanırım alıştım ben artık. Dün taşıma suyla buz gibi tuvalette duş almaya çalışırken ağlamadım, ki bu da bir gelişmedir kanımca.

Yemek yapma konusunda Oktay Ustalaşağımı düşünmeye bile başladım.
Böyle en güzelinden taze fasülye pişirirken yüzümde beliren o çocukumsu gurur tablosuyla
"Usssttaaaaaöö ne diyon bu husustaöö? " demek geliyor içimden hatta.
Ne cevherler var imiş bende meğersem, bak gördün nüü hiç çaktırmıyorum. Gizil potansiyel güçlerim her geçen gün kendiliğinden fışkırmakla birlikte beni acayip mutlu ediyor. Yani soba yakıyorum, yemek yapıyorum, kendi arkamı topluyorum filan... Bu iş en fazla Mavi'ye yarıyor gibi. Baksana acemiliğimi ev arkaşım üzerinde atlatıyorum.

Ev arkadaşım demişken, tam çatlak çıktı. :) Ama dur öyle kötü çatlaklardan değil. Tamam, birazcıkkk fazla konuşuyor olabilir ama inan böyle bir yerde kendi kendimi dinlemek yerine onu dinlemeyi tercih ederim. O kadar matrak ki! Acayip eğleniyoruz. tabi bu işe birazcık da benim çatlaklığım eklenince tam oluyor kanımca. Eeee gülüm, benim gibi ev arkadaşı nerde bulacaksın tabieeaa!
Onun da manitası biraz alengirli benimki gibi. O anasından korkuyor, ben babamdan. Babamın yani ailemin Mavi'ye karşı olduğunu söylemiş miydim Murtaza? Ooofff hiç deşme yaramı valla fena oluyorum. zaten buraya geldiğim günden beri aşkım depreşti yeminlen. Rahat rahat konuşuyoruz, aman kimsse duymasın derdi olmaksızın. ahhhh bir de işi doğru düzgün olaydı! Neyse...

Ne anlatayım ki bilmiyorum. Bak, günden güne iyileşiyor buraya karşı düşüncelerim. Ann şu karga sesleri... Korkarım ki karga seslerini arar oluca.. ( devamı )

kar dansı..

Thu, 16 Apr 2009 22:08:00 +0300

Dün değil evvelsi günkü yağmur sonrası, sabah karga seslerini işitmeyince bir hayli meraklanmış ve merakımı gidermek için aç karnımı doyurduktan sonraki zaman dilimini seçmiştim.

Demir kapının sürgünü açmamla çığlığı basmam bir oldu. Ev arkadaşım yine kaplan bozması köpeklerle göz göze geldiğimi dünerek hata etti. Çünkü ben hayatımda ilk defa nisanın 15inde KAR görüyordum !

Anadolunun yiğit bağrından kopup gelen biri olaraktan kara çoğu insandan daha çok aşinayım belki de. Ama bu mevsimde değil, hemi de lapa lapa değil.

Evimi hatırlattı bana... Kafamı kaldırıp burnumum ucuna düşen kar tanelerini seyredince gökyüzünün her yerde aynı olduğunu düşünmeye çalıştım. Bu tavanı tahta, kapısı demir,dört tarafı çamur evin "benim evim" olabileceği hayali bile ne kadar uzak geliyordu oysa bana.
Evin etrafındaki bu uçsuz bucaksız tarlanın ortasında döne döne kar dansı yapmak istedim karşıdaki dağlara nispet yaparcasına. Göğsümdeki bu darlığı çığlık çığlığa dışarı fışkırtmak...
.. ( devamı )

Yine de şükür...

Tue, 14 Apr 2009 13:14:00 +0300
Ders saatimi doldurmak, ek ders olayı şeyetmek için buradan arabayla beş dakika uzaklıktaki bir köye görevlendirilmeyle gidiyorum. Aslına bakarsan parası filan umurumda değil; haftanın bütün iş günlerini doldurmak istedim. Burda ne yapacaksın ki, evin içine hapis. Hani desem ki Murtaza bugün sinemaya gidelim, şu gün alışveriş merkezine... güzel olurdu tabi orası ayrı. :) O köyde Türkçe sadece okulda konuşulan bir dil. Güzel Köy öyle değil bak. Derse ilk girdim, çocuklar o kadar farklı ki Güzel Köy'dekilerinden. Kendi aralarında Kürtçe konuşup gülüyorlar, kaba saba hareklerde bulunuyorlar. Sınıfa öğretmen mi girdi, dağdan çoban mı indi fark etmiyor onlar için. Ben tabi şoklar içerisindeyim ama nasıl! İki köy arasında bu kadar fark nasıl olabilir.Sınıfları boyalı, her sınınıfın projeksiyon perdesi, tepegözü, hatta çalışan bir bilgisayarı var! Sobaları kaldırmışlar Ama ben donuyorum tabi.

İlk gün oldukça ağır geçti benim için. Seneye kışın buraya gitmek istemediğime karar verdim şiddetle. Eve geldiğiimde ağlamamak için zor tuttum kendimi. Hayır yani ben sürekli kaşları çatık, car car bağıran biri değilim ki. Ama öyle oldum malesef. Üniversitede aldığım eğitimin, çürüttüğüm dört yılın burada bir işe yaramadığını anladım. Boşuna okumuşuz len Murtaza! Çocuklar korkuyla eğitiliyor, gerekirse iz bırakmayacak taraflarından ufak tefek şiddete maruz bırakılıyor. Bak bu nasıl oluyor deme valla ben de anlayabilmiş değilim. :) Müdürümün bana dediği ilk şey "Daha önce hiç dayak atmadınız mı hoca hanım? :O " oldu. Hatta bana uygulamalı olarak ele sopayla vurma taktiğini gösterdi.
Avuç içi yere bakacak şekilde el konumlandırılır. Sopayla.. ( devamı )

Güzel Köy'de gün batışı

Mon, 13 Apr 2009 12:40:00 +0300
Bambaşka bir boyut burası...
Burada doğup burada nasıl ölür insan, diye düşünürken buldum kendimi okulla evim arasındaki iki dakikalık mesafeyi katederken.
Konuşmaları, birbirleriyle kavgaları, şakalaşmaları, mutlu oldukları şeyler filan o kadar farklı ki...

Akşamları elektirikler gidiyor burada. İlk zamanlar eyvah kombi sönecek kıçımız donacak paniği yapıyordum. Sonra alıştım haliyle. :) İnsanın öyle de böyle de donuyormuş meğerse. Sobamız yanmıyor çünkü.
Evimizin önünde oturuyoruz ev arkadaşımla bazen. Güzel Köy'de güneşin batışını izliyoruz kulağımızda kulaklıklar... Bak burada bile ormantik takılabiliyorum görsun değil mi. Eheheh. Neler geçmiyor ki o sırada aklımdan. Hayatımı yazmaya mı başlasam diyorum, köy öğretmeninin bilmemnesi diye. :) Hiçbir şeyin olmadığı olmadığı bu köyde hiçbir şey yapmak için zaman bulamıyorum valla. Nasıl deme, ben de çok şaşıryorum. Sabah kalk, suları doldur, kahvaltıyı hazırla, bulaşıkları yıka, sobayla cebelleş saatlerce, yemek yap, bulaşıkları yıka, ortalığı topla, anne baba ve Mavi ile msnde görüş filan derken... Hem vakit bulamıyorum, hem de ev arkadaşım seni görmesin diye yazamıyorum Murtaza.

Geldiğim yeri düşünüyorum da, sadece televizyonlarda rahat sıcacık evimde bir belgesel izliyor edasıyla sadece tüh tüh vah vah diyerek kayıtsız kalışıma şaşırıyorum şimdi.
Şartları o denli ağır ki...
Ve o kadar yoksullar ki...

önlüklerinin altlarına giydikleri pembe pijamalarıyla lastik ayakkabılarıyla örülmüş saçlarıyla yüzleri kirli gönülleri bir o kadar temiz çocuklar var burada.

Her okula gidişimde ilkokullardan bir kız koşa koşa ögretmeniiieem diyip üzerime saldırıyor. İlk defa .. ( devamı )

Macera dolu güzel köy...

Sat, 11 Apr 2009 11:35:00 +0300
Geceleri çok soğuk oluyor. Havalar hala serin bu taraflarda. Aralık gibi kışın en baba günlerinde gelseydim bu günlerin bahar olduğunu düşüneceğimi söyleyen öğretmen arkadaşlarım var. Tabi sobayı yakamayınca gayet doğal bir durum. Üstümün başımın is kokmasından artık ilk günlerdeki gibi huylanmıyorum. Alıştım şahsen.

İlk günlerdeki gibi puanımla rezil oluyorum kardeşim triplere girmiyorum artık. Alışıyorum yavaş yavaş. Haftada bir duş yapıyorum mesela sobada ısıttığım bi güğümle. Elimde elbiselerimi yıkıyorum. Kuruyana kadar is kokuyor tabi.

Evimin etrafı hep tarla. PPenceremden görünen manzara ise yükseeeeek dağlar, tepelerinde de karlar var. Havalar biraz daha ısındı mıydı hep yemyeşil oluyormuş evin etrafı, olsun varsın görelim. Tek derdim kapıdaki köpekler. Köpek demeyelim lütfen onlara aaa, kaplan yavrusu!!!! Hayır yani oramı buramı koparıp atsa havanoğlu havan merkeze üç saat var burdan, ben o zamana kadar çoktan nalları dikmiş olurum.

Hep olumsuz hep olumsuz değil mi anlattıklarım. Öyle hakkaten. Aslında ruh halimin Mavi ile yaşadığım sıkıntıdan da kaynaklandığını belirtmeden geçemeyeceğim.

İki okula birden gidiyorum saat doldurmak için, ikisinde de sobalar yanmıyor.
İkinci köy maceramı sonraya bırakıyorum.

.. ( devamı )

Köyde yaşam...

Mon, 06 Apr 2009 13:33:00 +0300
Ne yapıcam orda diye kara kara düşünürken zamanın hiç bu denli hızlı akıp gideceğini düşünmemiştim oysaki.
İnan Murtaza hiçbir şeyi yetiştiremiyorum. Feleğim şaşmış durumda. Tamam artık burdayım, bunu kabullenmiş vaziyetteğim ama ne biliyim ya, iki ay nasıl geçecek diye takvimlere bakınıyorum.
Canım anam benim ya, meğerse o topluyormuş arkamı. Ev hanımı olmak kim ben kim!
Dün yaptığım yemek de bir şeye benzemedi; şimdi bak tuvalete mutfaktan giriliyor tamam mı, benim ev arkadaşım da beni rahatsız etmemek için (!)yanık kokuları almasına rağmen girip de altını kapatmamış caağğnım ıspanağın. Eee? yandı tabi güzelim yemek. O da çorba yapmaya çalıştı, öyle acı olmuş ki duvarlara tırmanıyordum neredeyse. Aç kaldım yani anlayacağın. Ama ev arkadaşım öyle iştahlı ki maşallahı var. Elleriyle yetinmeyip neredeyse ayaklarıyla yemeye başlayacak ne olursa . Huyluyum ne yapayım yavrum.
O kadar uğraştıktan sonra yemeğin böyle oluşu, bulaşıkların dağ gibi yığılması, yarınki anlatacağım konu hakkında hiçbir fikrim olmaması, taşıma suyuyla banyo yapacak olmanın verdiği stresle önce anneme, sonra da Mavi'ye patladım. Gönüllerini aldım sonradan tabi orası ayrı. ;)

Sularımız dondu ya hani, akmaya başldı işte. Hiç sevinme güzelim; günde iki saat akıyor, biz de o sırada okulda oluyoruz zaten.
Musluğun o hışırtısı bi insanı bu kadar mı mutlu eder yahu, ya da sobanın tutuştuğunu görmek...
Tuvaletin evin içinde olmasına, hatta fayanslı oluşuna sevindiğim kadar hiçbir şeye sevinmedim ama bunu söylemeliyim.

Taşıma su ile bulaşık yıkıyoruz, daha doğrusu yıkamaya çalışıyoruz. Dün bir haftadır ilk kez banyo yaptım mesela. Eğer kafam öyle hatır hatır kaşınmaya başlamayaydı daha hiç niyetim yoktu yıkanmaya. Şu kapıdaki kanga.. ( devamı )

Macera başlıyor... İşte Güzel Köy !

Sat, 04 Apr 2009 22:57:00 +0300

Evet Murtaza, macera başlıyor!

Neresinden tutup anlatmaya başlamalıyım bilemiyorum. Birdenbire hayatım değişti; sihirli bir değnek kafama indirildi sanki kütürt diye. Şimdi sihirli değnek filan diyince iyi bir şeymiş gibi algılayabilirsin, aman canım dur takip edersen beni anlarsın iyi mi değil mi diye. Masallar hikayeler yok burda, hayatın bizzat ta kendisi.

Doğu Anadolu'da bir köydeyim şu anda. Şehir ve ilçe isimleri vermek istemiyorum. Böyle daha güzel. Aa bak güzel dedim de aklıma geldi, buradan bahsederken bir şey demek gerek değil mi, o zaman burasının adı Güzel Köy olsun. Ehehe nasıl? Birazcık kendimi kandırıyormuşum gibi olacak ama olsun ne yapalım insan buna da alışıyor burda.
Evet Safiye, Güzel Köy'ün güzel öğretmeni. Sözleşmeli ama olsun ne edek şimdik. Diyorum burdakilere yavaş yavaş yükseliyoruz diye; önce ücretli, sonra sözleşmeli, sonra da inşalllaaahhhh kadrolu.

Burayla ilk tanışmamdan başlayayım. Gerçi sana anlatacak bol bol fırsatım olacak, o yüzden beni takip et anacım :) Artık günde kaç post şeyettiriverrim bilmiyorum.

Güzel Köy'ün çıktığını öğrendiğim ilk gün yaşadığım şoku tarif edemem. Daha önce de duymuştum buraya atanan birinden. Çok hoş şeyler söylemiyordu.
"Safiye açıkland."
"Neresi söyle baba!"
" Tercihlerin gelmemiş."
"Yaa neresi söyle Allah aşkınaaa!"
"Sakin ol tamam mı, çok kötü değil."
"Söyleseneeeeeaaa!"
"Güzel Köy!"

Allahımmm sana geliyorummm!
Kusacak gibiyim. Ağlamak istiyorum ama ağlayamıyorum, yer ayaklarımın altından kayıyor mu ne! Mavi'yi aramak istiyorum, sesini duymalıyım! Ama bir önceki gün çarkına okudum, nasıl olcak şimdi. Duymalıyım, sesini duymalıyımmm...

Hi&cced.. ( devamı )

KÖY ÖĞRETMENİ OLDUM! :)

Sun, 22 Mar 2009 19:28:00 +0200

Ben artık bir köy öğretmeniyim Murtaza! :)
Bundan sonra sana anlatacak çok şeyim olacak. Emin olabilirsin! Hayran kitlemizin daha çok artacağını düşünüyorum valla ne yalan söyliyim öhöömm öhöömm! :) Çünkü bu kız bugün de sağ kaldı mı, bir şey yazacak mı diye bekleyenler olacak haliyle. :) Kırıkkale'den tam 16 saatlik uzaklıktaki bir Doğu Anadolu köyü. 21. tercihle gidiyorum. Şoku atlattım sayılır. 3 senelik 22 puanlık bir yer işte. Gözünde sen canlandır bebek! Şimdi pek vaktim yok sana uzun uzun anlatacak. Soğuk gecelerde bol bol anlatırım sana artık, çünkü yapacak başka bir şey yok. :)Blogumuzda öğretmenim kategorisini de doldurmak varmış kısmette.

Merak eden dostlarımıza haber vereyim dedim.

Beni bekleyin anacım! :)
.. ( devamı )

Karman çorman ruh hali ve işememezlik

Tue, 17 Mar 2009 17:16:00 +0200
Ben niye kendimi mok gibi hissediyorum!
Ona yazdığım mailden kaynaklanabilir mi dersin Murtaza?!

Herhangibir şey yazmamış karşılık olarak; tipik sanal aşıklara döndük benim cesaretsizliğim yüzümden. Kişisel iletilerinden ruh halinin analizini yapıyorum, peh!
Bugünü de saymazsak bir gün var yerleştirme sonuçlarının açıklanmasına. Bir de onun stresi bindi üzerime. Forum manyağı oldum çıktım ve anladım ki 21. tercihe kalıcam. 21'i bilmeyenler için bir daha anlatacak değilim uzun uzadıya, 'Hüso beni kafana göre ışınla bebek!' tercihi de diyebiliriz aslında kısa yoldan.
Sağlık raporu alınacak, ondan önce fotoğraf çektirme işgencesine maruz kalınacak vs. Ayy gözümde nasıl büyüyor anlatamam. Çişim geliyor, ona bile donuma kaçırmaya ramak kala kalkıyorum şu sandalyeden, durumumun vehametini sen düşün yavrum. Tamam güzel bir örnek değildi, zaten güzel olan ne ki!
Hiçbir şey istemiyorum sanki hayattan, kepenkleri kapadı resmen. Biliyorum benim yerimde olmak isteyen nice insan var ve şu anda suratıma tükürmek için can atıyorlar, bü cümleyi kurdğum için. Biliyorum çünkü empati şeysimi kullanıyorum; kalayladığım ekranın bu lafları söyleyen Safiye'nin sıfatı bellemekte hiç de zorluk çekmiyorum.
Tercihlerimden bahsedeyim mi bahsetmeyeyim mi? Tam çıkacak bir yere "Aman babaaağğ orası olmasın, şurdan birini yazalım!" diyerek bahtımın orta yerine sıçtığımı düşünüyorum. Onaylattıktan sonra bakarım ki ilçeye 55 km uzaklıkta kuş uçmaz kervan geçmez birmiş, bi komşumuzun dediğine göre mahrumiyet yeriymiş. Benim tabi tepemden aşağıya kaynar sular dökülür.. ( devamı )

Gölge

Mon, 16 Mar 2009 14:24:00 +0200
Hayat,Türk filmlerindeki gibi olabiliyormuş. İki genç birbirlerini severken, ana baba bacı kardeş vs. araya girebiliyormuş, bir anda Erol Taş ile Aliye Rona kol kola sahnenin ortasında beliriveriyormuş.

Hiç böyle hissedeceğimi ummazdım. Beni deliler gibi seven adam, bir kaç gün öncesiye kadar aklımda hala "Seviyor muyum acaba, bu aşk mı la!?" sorusu, sonra ailemin araya girmesiyle önümüzde beliren uzun uzun duvarlar...
"Kızımı bırakacaksın naallçaaahhhkk!"
Yok tabi böyle değil ama buna benzer şeyler vesaire...

Her türlü cinsilikteki sorularıma yanıt ararken, ipleri birden kopardığımı ve kendim ettim kendim buldum diyerek böğürürcesine geceleri ağladığımı söylesem sana?

Bir buçuk aylık bir şeyin, ayrıca benim ilk şeyim oluyor bu, beni bu kadar etkileyeceğini bilmek, aman Allahım!

Velhasılı kelam, kendi ellerimle bir şeyleri sonlandırmak durumunda kaldım, harika şeyler yaşadım ama. Sanki şuncacık zaman değil de, yıllar geçmiş gibi hissetmiyorsam şerefsizim.
En çok neye mi üzülüyorum? Onu üzdüğüme... Benden sonra kimsenin olmayacağını, her sabah kalkınca fotoğrafıma bakacağını söyleyen bu adama inanıyorum niyeyse. Çok mu saftiriğim demicem, evet saftiriklerin kralıyım zaten.
Lütfen Murtaza detayları isteme, sonra anlatırım belki. Neler mi oldu? Ufff, çok şey! Anlatırsam kendi mallığımla yüzyüze gelmekten korkuyorum çünkü. Belki sonra.

Şİmdi ben gidiyorum biliyor musun Murtaza!
Geride O'nu, yaşanmış her şeyi bırakarak yeni bir hayata başlıyorum. Evet, bi aksilik çıkmazsa

Çekimsel şeyler..

Tue, 17 Feb 2009 00:00:00 +0200
İşte hep böyle oluyor!
Ben birinden hoşlanmaya başladığım anda, diğer er kişilerin kendilerince çekim alanına giriyorum. Bu durumu dişilere özgü bi koku salgılama ve diğerlerinin bunu içgüdüsel olarak algılamaları gibi dötümden sallamasyon bi teoriyle de tanımlayabilirim. İnsanın kısmeti açılıyor garip bir şekilde!
Şimdi ben hayatımın ilk kanlı canlı aşkı olan Mavi ile yepisyeni diyarlara yelken açmış iken, beni ne zamandır hiç aramayan, ben seni ararım diyerek tarihin tozlu sayfalarında çürümeye bıraktığım lise platoniğim Sinek ezmesinin ne diye beni aradığını kestirebilmiş değildim. Hem de sevgililer gününden bir gün önce! Uzun uzun aradı herif.
Neyse o kadar da mühim bir mesele değil benim için.

Benim yarım akıllı kardeşim de huylanmaya başladı cep telefonumu koynumda taşımaya başladığımdan kelli. En sonki, artık sayısını kestiremiyorum, kız arkadaşından benim yüzümden ayrıldığını bilmemekte. Aslında benim yüzümden denilemez be Murtaza. Ya bak şimdi şöyle: Bu iki kızı birden işletiyor. Kızlar da o kadar mal olmasınlar canım! Anamm büyük konuştum! Neyse... Artık evden aramaya başladılar bi süre sonra. Ne bileyim ben Esra'nın Züleyha olmadığını!
- Alo?
- Merhaba Safiye abla.
- Merhaba canım.
- Bla bla bla...
- Yaaa blaaaağğ...
- Tamam Esracım, ha bu arada gönderdiğin şal çok hoşuma gitti teşekkür ederim (böğğ, mok gibi rengi var afedersin!)
- Esra? Şal?
- Eeöö şeyy, görüşürüz canım.

Yarım saati geçmeden ayrıldılar bunlar. Ben de üç buçuk ata ata benimkisini izliyorum gizli gizli, her an saldırırsa diye tetikteyim. :) Atlarsa üzerime basıcam çığlığı "Annneeeaaaaa!"
Neyse,.. ( devamı )

Kıskançlık en zayıf anımda...

Sat, 14 Feb 2009 19:05:00 +0200

Sevgililer Günü'ymüş, peehhh demek istiyorum!
Şu an damarlarımda coşan deli kanımın verdiği hissiyatla onyüzbin kaplan gücünde olduğumu söyleyebilirim sana!
HHııııııııaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Tamam demiş olabilirim adama, deliye ve sevgiliye her gün bayram boşversene diye. Ama ne bileyim ben böyle derken aslında beni hiç sallamayacağını.

Ya bana bak, gerçekten hiç hoşlanmam böyle sevgililer günü mıçmıçmıç dolanan çiftlerden filan. Sanki hediye alamaya zorlanıyormuşum hissiyatı verir, bozağıma çöreklenilir. Dayatmalara hayır! Aziz Valentin Emice'nin elini öpeye gitmedik bak bu sefer de, bak bize çok darılacak Mırrrtaza!

Benim derdim ne biliyor musun; ömrü hayatımda ilk defa kanlı canlı bi sevgilim olmuş, birilerinin bize dayattığı bu mübarek günde benim tek başıma sap gibi sokaklarda dolanıyor olmam değil! Valla değil, billa değil!

Şöyle ki:
Adamın bu hafta sonu iş için İstanbul'a gideceği tuttu. Hem de bana anlattığı en hovarda arkadaşıyla. Bilmem ne fuarı varmış da, hedeymiş de hödöymüş de... Başta pek umursamadım, zaten sevgililer günü dayatmasına gelemicemi hem ona hem de kendimi bildim bileli etrafımdaki herkese söylemiştim.
Şimdi ne olduysa böyle sırtımdan bi alev yükselmeye başladı. Adam hebele fuarına gidiyor. Fuar diyince de aklıma hep taş gibi hatunlar geliyor, e bugünün de sevgililer şeysi olması münasebetiyle bu hatunlara kırmızı kırmızı el kadar şeyler giydirdiklerini düşünmeden edemiyorum. Üstüne bi de bu akşam dönemiyoruz, yarın dönücez, otelde kalıcaz diyince ister istemez beni bi ateş basıyor. Menapoz teyzeler halt etmiş yanımda.
- Fuardayım aşkım, acayip şeyler var burda! :)

Mimlenmişik !

Fri, 13 Feb 2009 12:23:00 +0200

Canım hocam (www.mgurdal.blogcu.com) da olmasa kimsenin beni mimleyeceği yok esasen.
Aaa tabi bak bu arada öğrenmiş oldum; mim nedir ne değildir yenilir mi içilir mi vs. Çok kolaymış olm Murtaza! :)

Öhümm, bakalım bakalım neler soruluyormuş:

1.Yaptığım iş:

Öğretmen olduğumu düşünüyorum. Malum Kpss...
Ha şu an mı?
Kadrolu salon sehpası. :)

2.Defalarca izlediğim dört film:

- Hayalet
- 300 Spartalı

Şimdilik bunlar geliyor aklıma. Zira ben bişiyi defalarca yapabilen bi insan değilim şahsen; sıkıntı basıyor yahu beni! Ama Allah için bak şimdi bu hayalet filmini bilmiyorum belki milyon kez izlemişimdir.

3. Yaşadığım dört yer:

Yaşadığım değil de, bulunduğum dört şehir desek, he yavrum? Aman canım ne fark eder!

- Trabzon (canım memleketim)
- Ankara (üniversiteyi orda şeyetmiştim)
- Kırıkkale (şu an bulunduğum yer)
- Konya (bilmem içimden geldi :) )

4.İzlediğim TV programları:

- İnsanlara dair belgesel buldum mu atlarım, aslan kaplan vs. tırsarım yavrum.
- Yerel televizyon kanallarının hastasıyım.
- İzdivaç. (yok la yok, içeriğine değil, ordaki karıyla karşılıklı göbek atma ihtimalini seviyorum)
- Oğuz Haksever'in O An'ını ve Tayfun Talipoğlu'unun Trt'deki programı benim için çok özel.
- Ha bi de azeri kanalları var ya ölürem bidirem men aybalam!

5.En çok sevdiğim 4 yemek:

- .. ( devamı )

İçsel sayıklamalar

Thu, 12 Feb 2009 13:31:00 +0200
Öl desem ölecek bi hali var. Töbee, tabi kimsenin ölmesini istemem de lafın gelişi işte.
Beni o kadar çok seviyor ki, bunu her halinden anlayabiliyorum. Tamam çok sızlanıyorum her dakika arıyor, şöyle yapıyor böyle yapıyor diye ama aslında içten içe hoşuma da gitmiyor değil.

Düşünüyorum da, geçmişte ne kadar tabum varsa hepsi peşisıra yıkıldı vallahi. Yani ben bu adamı sokakta görsem "Iıyyhh hiç tarzım değııaaall!" ders arkama bakmadan toz olurum. Şimdi ne oldu, gözüme perde mi indi, beklentilerim mi sapıttı bilmiyorum. En basitinden Kara Gözlü Adam takıntım vardı, bu ise aha gök gözlü çıkıverdi. :)

Kuş kadar bir yer olduğu için burası, ortak tanıdıklarımızın çıkması da hiç şaşırtmadı beni.
- Bak hedehödö var mesela bizim burda...
- Haa şu hebelede çalışan mı?
- Evet.
Bazen düşünüyorum da, şimdi ben bunlan ayrılsam bu benim hakkımda bi dedikodu yaysa valla yanmışım. Atama filan da kurtarmaz beni. :)
Heyy dostum Safiye, senin derdin ne ha?
Valla yavrum benim derdim daha en başından sonunu düşünmek ve işte ben bu yüzden kahraman olamıyorum. :)

Daha bir ay olmadan evlilik, aile, annesiyle muhabbetler falan filan. Ben yine bi itildim, bi soğukluk bastı beni. İşte bana bunu yapmasınlar Murtaza! Benim ruhuma ters, zorlamasınlar beni. Köşeye sıkıştığımı hissettiğim an buz gibi soğurum yavrum senden.
Yani o sinemada titreye titreye tutan o adam nerde, bu lafları konuşacak kadar olgun adam nerde.
Bu arada, hayatımda ilk defa babamdan sonra bir er kişi elimi tuttu Murtaza! Yuh bi insan bu kadar abaza olamaz değil mi! Olur olur, işte ben! :)

Kıyafetlerine takmış durumdayım. İlla kötü bi taraf bulucam ya adamda. Kurtlar Vadisi'nden fırlamış bir imajı var. Hafif&cce.. ( devamı )

Aşıkım...

Tue, 10 Feb 2009 13:58:00 +0200

Ben Mavi'yi seviyorum.

Aslında kısacası bu. Tamam bi itildim, bi kaçmak istedim ama ne fayda. Anladım ki bende evlilik veya ciddi bişiler yaşama fobisi var. Belki de bu durumda bu yaşa gelmiş de hiç doğru düzgün sevgilisi olmamış etmeni oldukça etkilir, bilemiyorum. Ama evet, yaşım birazcık daha küçük olsaydı ben bu adamın üstüne atlamıştım. :)

Sanırım biz artık düzenli manitayız. Geçen gün televizyon kanallarından birinde duymuştum bu tabiri de, araklama yani, ben uydurmadım.
Anlatacak çok şey var da, kızım ne dengesizsin bir gün öyle bir gün böylesin diyeceksin diye anlatmıyorum. Ahaha yok lan yok, ondan değil. Her şey o kadar güzel ki kelimelere dökemiyorum.

Her sey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün isigi yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her sey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye basladi duman topraktan;
Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire.
Yemis birdenbire oldu.

Birdenbire,
Birdenbire;
Her sey birdenbire oldu.
Kiz birdenbire, oglan birdenbire;
Yollar, kirlar, kediler, insanlar...
Ask birdenbire oldu,
Sevinç birdenbire.

Birdenbire-Orhan Veli Kanık
.. ( devamı )

Dipteyim, sondayım, depresyondayım!

Fri, 06 Feb 2009 13:57:00 +0200
Hayatın laylaylomdan ibaret olmadığı bir kere daha tepeme balyozlan vurmak suretiyle belletildi.
Yok aşkmış, yok bilmem neymiş... Şu son iki hafta ne güzel eğleniyorduk!
"Senin neyine Safiye!" dedi yukarıdaki ve tutup beni feci silkeledi sabah saatlerinde.
Tükürdüğümü yalama konusunda emin adımlarla ilerliyordum oysaki; şimdi bir de atanmadan basarsam nikahı hiç şaşırma Murtaza.

Kadrolu kontenjanlar açıklandı. Bana öylesine umut vermek için konuşan insanların götünde dinamit patlatmak istiyorum şu anda. Dedim ben değil mi, dedim! Gitmek de var kalmak da...
Aha kaldık işte nitekim!

Çok pis duygularımla oynanmış gibi hissediyorum. Bütün eklem yerlerim açılmış, löp et kalmışım gibi şu sandalyenin üzerinde. Aylardır beklediğim habere bak! Çalışamadım da bu zamana kadar giderim filan diye, aklımda hep bu vardı. Yok bu mazaret değil, dişimi sıkıp bir sene nasıl ineklediğimi en iyi sen biliyorsun Murtaza.

Sıfır virgül bilmem kaçlarla kalakaldım. Önümde 30-40 kişiyle. Şaka gibi! Biri beni çimdiklesin, ya da dur ben kendimi duvardan duvara vurma yoluyla cezamı vereyim.

Bütün bu yenilmişlik psikolojisi bir yana, evdekilerin lafları daha çok koymuyorsa ne olayım. Babam hala üzerinden asırlar geçmesine rağmen neden sınıf öğretmenliği okumadığımı, kpss'yi bırakıp öss'ye çalışmam gerektiğini, geçen sınavda bir iki soru daha fazla nasıl yapamadığımı kafa kakmakla meşgul! Bak baba dedim bağrıma bastım ama benim de sabrım bir yere kadar! Ne bileyim ben ya böyle olacağını, bilseydim bi iki soruyla kaçıracağımı, ben bu çileyi çekmek ister miydim be adam! Sadist miyim ben!

Yine atanamadın mı telefonları gelecek, yine ben öğretmen atmaları gerçeğini motor takmış gibi patır patır anlatacağım.. ( devamı )

Elektirink meselesi

Wed, 04 Feb 2009 14:29:00 +0200
Fenalardayım Murtaza!
Bi halt ettim, şimdi de içinden çıkamıyorum.

Ha bu Mavi uşak var ya, kpss derdimi solladı geçti yeminlen. İkinci buluşmayı da Kırıkkale'nin benim bulunduğum muhite en uzak yerinde gerçekleştirdik.
Öyle sustum ki, kendi suskunluğumdan korktum.
Ama bak bu sefer karnımı doyurdum ve hesabı da babalar gibi ona ödettim. Çok heyecanlı değildi, eli ayağı oynamıyordu yani. Ne zaman kafamı kaldırsam gözlerimin içine içine bakıyordu. Bende ormantik sayılmam pek, acaba siyah noktalarıma mı bakıyor, yoksa çenemde çıkan o garip şeye mi diye ilginç ilginç fikirler yürütüyorum bu sırada.
- Ne düşünüyorsun Safiye?
- Yoo öylesine dalmışım.
"Çişim geldi!!"
"Annem aramaz inşallah geçen seferki gibi inşallah telefonu sessize almışımdır."
"Tam yerine oturmuşuz ha, böyk ne iğrenç manzara!"
"Bence bu demirlerin boyanması gerekiyor."
"Anammm ne şeker kedi öyle!
"Bu çarprazdaki okuldan İ. değilmi la! Ahahaha inanamıyorum, evet o!"
"Selam vermese bari, uyuz."
"Bu tavuklar canlı sanki! Gıdaklarlarmış şimdi gıdgıdgıd... Ahahah"
"Yine takım elbise giymiş yaaa, yanında bebe gibi duruyorum."
"Eve gitmek istiyorum, eve gitmek istiyorum! (kendi evime tabi:) )"

Öyle şeyler anlatıyor ki bana, "Hadi şimdi evlenek!" diycek diye ödüm kopuyor. Bahsettikleri de genellikle evliliklerin ikinci yılından sonra köşeye atılacak cinsten şeyler.
- İki yıl içinde bunlardan eser kalmaz.
-Hahahaha!
Anammm ne desem gülüyor yine. Tamam başlarda iyiydi hoştu ama olmaz ki yani. Bak ağzımı açamaz oldum ve bu durum beni nasıl kasıyor anlatamam. :)

O kibar, o asil, o olgun duruşlu adam gitti de sanki dağdan bir kıro indi sanki .. ( devamı )